Where have all the flowers gone
Pete Seeger
‘Where have all the flowers gone’ is zo’n liedje dat al tal van generaties meegaat, wat iedereen wel kent en waar talloze andere versies van bestaan. Maar niet iedereen kent de oorsprong van dit nummer of de gedachten die achter deze filosofische tekst schuil gaan.
Pete Seeger werkte als onderzoeker bij de Archives of American Folk Music in New York, waar hij kennis maakte met Woody Guthrie, de aartsvader van de moderne folkbeweging. Bepalend voor zijn verdere carrière was zijn kennismaking met het werk van de Russische schrijver Michail Sjkolochov, met name de roman De Stille Don, waarvoor hij later (in 1965), de Nobelprijs won. Daar kwam tekst in voor met de tekst “Where are all the flowers, the girls have plucked them enz.” uit een traditioneel Kozaks slaapliedje. Het is bedoeld als protest tegen de eeuwige oorlogvoering. Seeger werd daardoor zodanig geïnspireerd dat hij deze tekst enigszins bewerkte en op de muziek zette van een oud Iers volksliedje.
Pete zette dit liedje in 1960 voor het eerst op een LP, maar vele versies zouden nog volgen. Inmiddels hadden vele andere artiesten zich over het nummer ontfermd, dat immers naadloos aansloot bij de protestbeweging die toen net was opgekomen.
Pete Seeger zelf bleef zich tot op zeer hoge leeftijd inzetten voor gelijke burgerrechten.
Twee voorbeelden. Op 18 januari 2009 bracht hij op 89-jarige leeftijd tijdens de inauguratie Van Barack Obama ‘This Land is your land’ ten gehore. Op zijn 92ste jaar liep hij nog aan het hoofd van een protestmars, waarbij hij samen met Arlo Guthrie, de zoon van zijn oude makker Woody ‘We shall overcome’ zong. Zijn invloed op de ontwikkeling van de Amerikaanse folkmuziek is enorm groot.
‘Where have all the flowers gone’ is zo’n liedje dat al tal van generaties meegaat, wat iedereen wel kent en waar talloze andere versies van bestaan. Maar niet iedereen kent de oorsprong van dit nummer of de gedachten die achter deze filosofische tekst schuil gaan.
Pete Seeger werkte als onderzoeker bij de Archives of American Folk Music in New York, waar hij kennis maakte met Woody Guthrie, de aartsvader van de moderne folkbeweging. Bepalend voor zijn verdere carrière was zijn kennismaking met het werk van de Russische schrijver Michail Sjkolochov, met name de roman De Stille Don, waarvoor hij later (in 1965), de Nobelprijs won. Daar kwam tekst in voor met de tekst “Where are all the flowers, the girls have plucked them enz.” uit een traditioneel Kozaks slaapliedje. Het is bedoeld als protest tegen de eeuwige oorlogvoering. Seeger werd daardoor zodanig geïnspireerd dat hij deze tekst enigszins bewerkte en op de muziek zette van een oud Iers volksliedje.
Pete zette dit liedje in 1960 voor het eerst op een LP, maar vele versies zouden nog volgen. Inmiddels hadden vele andere artiesten zich over het nummer ontfermd, dat immers naadloos aansloot bij de protestbeweging die toen net was opgekomen.
Pete Seeger zelf bleef zich tot op zeer hoge leeftijd inzetten voor gelijke burgerrechten.
Twee voorbeelden. Op 18 januari 2009 bracht hij op 89-jarige leeftijd tijdens de inauguratie Van Barack Obama ‘This Land is your land’ ten gehore. Op zijn 92ste jaar liep hij nog aan het hoofd van een protestmars, waarbij hij samen met Arlo Guthrie, de zoon van zijn oude makker Woody ‘We shall overcome’ zong. Zijn invloed op de ontwikkeling van de Amerikaanse folkmuziek is enorm groot.
Covers
Duits
Het lied werd in het Duits opgenomen door vele artiesten, onder andere Marlene Dietrich (over haar straks iets meer), Hildegard Knef en de avant-gardistische rockgroep Einsturtzende Neubauten.
Engels/Amerikaans
De meest bekende Engelstalige covers zijn van het Kingston Trio (dat vergeefs trachtte zich meester te maken van de auteursrechten), Joan Baez uiteraard en Vera Lynn.
Nederlands
Er zijn minstens twee Nederlandse versies uitgebracht; geloof het of niet door Jaap Fischer/Joop Visser (Zeg me waar de bloemen zijn) en door Conny Vandenbos (Waar zijn alle bloemen toch, een tekst van Annie M.G.Schmidt).
Een keuze uit alle talen waarin dit nummer is opgenomen: Baskisch, Bengaals, Esperanto, Fins,
Hebreeuws en IJslands. Er zijn zelfs enkele instrumentale versies opgenomen, o.a. die van jazzgitarist Wes Montgomery, die een grote invloed had op jongere gitaristen zoals George Benson en Pat Metheny.
Duits
Het lied werd in het Duits opgenomen door vele artiesten, onder andere Marlene Dietrich (over haar straks iets meer), Hildegard Knef en de avant-gardistische rockgroep Einsturtzende Neubauten.
Engels/Amerikaans
De meest bekende Engelstalige covers zijn van het Kingston Trio (dat vergeefs trachtte zich meester te maken van de auteursrechten), Joan Baez uiteraard en Vera Lynn.
Nederlands
Er zijn minstens twee Nederlandse versies uitgebracht; geloof het of niet door Jaap Fischer/Joop Visser (Zeg me waar de bloemen zijn) en door Conny Vandenbos (Waar zijn alle bloemen toch, een tekst van Annie M.G.Schmidt).
Een keuze uit alle talen waarin dit nummer is opgenomen: Baskisch, Bengaals, Esperanto, Fins,
Hebreeuws en IJslands. Er zijn zelfs enkele instrumentale versies opgenomen, o.a. die van jazzgitarist Wes Montgomery, die een grote invloed had op jongere gitaristen zoals George Benson en Pat Metheny.
Over Marlene Dietrich
In oktober 1962 trad Dietrich tijdens een galadiner van de Unesco in Düsseldorf op met Sag mir wo die Blumen sind, een vertaling van de hand van Max Colpet, die een tijdje statenloos rondzwierf, vervolgens Amerikaans staatsburger werd, maar zich tenslotte toch in Berlijn vestigde. De versie van Dietrich werd een grote hit in Nederland. Daar verdiende zij de Edison mee in de categorie Internationaal Vocaal. Deze werd uitgereikt door een waarschijnlijk aangeschoten Godfried Bomans, die daarbij fijntjes de wens uitte dat zijn echtgenote één been zou hebben dat zo mooi was als de benen van Dietrich. Hoe zijn vrouw daar over dacht, is helaas niet bekend, maar zij overleed in de loop van dit jaar (2022) op 100-jarige leeftijd.
In oktober 1962 trad Dietrich tijdens een galadiner van de Unesco in Düsseldorf op met Sag mir wo die Blumen sind, een vertaling van de hand van Max Colpet, die een tijdje statenloos rondzwierf, vervolgens Amerikaans staatsburger werd, maar zich tenslotte toch in Berlijn vestigde. De versie van Dietrich werd een grote hit in Nederland. Daar verdiende zij de Edison mee in de categorie Internationaal Vocaal. Deze werd uitgereikt door een waarschijnlijk aangeschoten Godfried Bomans, die daarbij fijntjes de wens uitte dat zijn echtgenote één been zou hebben dat zo mooi was als de benen van Dietrich. Hoe zijn vrouw daar over dacht, is helaas niet bekend, maar zij overleed in de loop van dit jaar (2022) op 100-jarige leeftijd.