©  Annemarie Broek 2022
Walking my cat named Dog - Norma Tanega (1939 - 2019)
Kat aan riem in New York anno 1966

1966. Onder het huiswerk maken luisterde ik met één oor naar de muziek uit mijn transistorradiootje. Tussen het gitaargeweld van populaire groepen als de Stones, de Kinks en de Beatles klonk ineens een afwijkend geluid. Een astmatische mondharmonica liet wat dunne klankjes horen ... dat viel op tussen de luide beatklanken!
Maar ik viel bijna van mijn stoel toen ik de tekst hoorde: een mooie damesalt beschreef haar dagelijkse wandeling in New York met haar kat aan een riempje. Het nummer werd voornamelijk gedraaid op Radio London en Radio Luxemburg en daarom hoorde ik het niet al te vaak. In die tijd had je ook nog geen playlists, je had eigenlijk helemaal niets om op terug te vallen als je eens wat meer over iets of iemand wilde weten. De duistere middeleeuwen dus.
In de loop der tijden kwam het liedje af en toe voorbij en zo kwam ik op den duur te weten dat het 'Walking my cat named Dog' heette en gezongen werd door Norma Tanega.
Norma Tanega werd in Vallejo (Californië) geboren. Haar moeder was Panamees en haar vader kwam uit de Filipijnen. Hij was overigens dertig jaar lang als dirigent verbonden aan de marinierskapel van het beroemdste Amerikaanse vliegdekschip, de USS Hornet. Daarna richtte hij zijn eigen orkest op.
Wednesday, July 20, 2022
Norma Tanega begon met pianolessen op haar negende jaar. Na de lagere school ging ze studeren aan de Long Beach Polytechnic High School, een college voor toegepaste kunsten. Op haar zestiende jaar al had ze een expositie van haar eigen werk gehad, pianoconcerten gegeven en gedichten geschreven. Daarna haalde ze haar graad in toegepaste kunst.
Daarna ondernam ze een trektocht door Europa. Terug gekomen verhuisde ze naar New York waar ze zich in de folkscene van Greenwich Village stortte. Ze werd politiek actief en nam deel aan de talloze protesten tegen de oorlog in Vietnam.
Inmiddels waren haar muzikale gaven opgemerkt door Bob Gaudio, ex-lid van de Four Seasons en hitschrijver, die hielp haar carrière van de grond te krijgen. Begin 1966 scoorde zij een kleine hit met 'Walking my cat named Dog' als een bescheiden verzet tegen het feit dat ze in haar New Yorkse appartement geen hond mocht houden. Dan maar een kat.
De rest van haar plaatopnames was minder succesvol, maar haar reputatie was groot genoeg om op tournee te kunnen gaan met o.a. Gene Pitney en Bobby Goldsboro. Ook Europa werd op deze toer bezocht en in Londen ontmoette zij Dusty Springfield. Het was liefde op het eerste gezicht tussen die twee en Norma bleef bij Dusty in Londen wonen tot het onvermijdelijke einde van hun liefde. Ze schreef liedjes voor Dusty, waaronder een aantal B-kantjes van grammofoonplaatjes. Dusty was een temperamentvolle vrouw, die leefde voor haar carrière en zich volledig onderdompelde in het ruige rock&roll leven van die tijd. Norma verlangde naar een rustig leven buiten de schijnwerpers en een eigen werkkring in de beeldende kunsten. Zo kwam hun liefde tot een einde.
Na haar terugkomst in Amerika besloot Norma in het onderwijs te gaan werken. Ze gaf o.a. les in muziek, beeldende kunsten en Engels en was zeer populair bij haar studenten. Daarnaast maakte zij naam als schilder en speelde zij (voornamelijk percussie) in allerlei bands.

Andere artiesten die Walking my cat named Dog uitvoerden, waren o.a. werden o.a. uitgevoerd door Barry McGuire (van de Eve of Destruction) en Dr. Hook (van de Medicine Show). Maar niemand haalt het bij het origineel, het ingetogen, grappige liedje over een vrouw en een kat in de grote stad.

De cover van de groep ''They Might be Giants" is daarentegen wel goed geslaagd en bovendien voorzien van een leuk tekenfilmpje.


Dit is haar eigen versie.
-