Tachtig jaar Swinging on a star
De oerversie
In april 1944 verscheen het nummer Swinging on a Star op 78 toeren, geschreven door Jimmy van Heusen en Johnny Burke, veteranen op het gebied van t.v.- en filmmuziek. Het werd gezongen door Bing Crosby en The Williams Brothers met daarin een heel jonge Andy Williams.
Crosby was een crooner: een zanger met een speciale zangstijl die met een zacht en intiem geluid emoties kon overbrengen op de luisteraars.
Het nummer Swinging on a star kwam uit de film Going My Way en was een aanstekelijke meedeiner met een swingend karakter. Zowel de film als het liedje werden dat jaar met een Oscar bekroond. In aansprekende woorden probeert Bing Crosby zijn filmzoon Gary te overtuigen van het nut van naar school gaan: "Would you like to swing on a star, carry moonbeams home in a jar. And be better off than you are. Or would you rather be a pig?".
Coverversies
Dank zij het succes van de film bleef het liedje hangen in het collectieve geheugen van de internationale muziekwereld. Een coverversie kon dus niet uitblijven. Schrik niet, het werden er maar liefst 173. Ik noem er een paar: Dion & The Belmonts, Maureen McGovern, Little Eva en zelfs Dave Van Ronk, ooit het lichtend voorbeeld van vele folksingers zoals Bob Dylan. Er kwamen legio instrumentale versies, het was een onderdeel van vele feestelijke medleys en werd het in tientallen andere talen opgenomen.
De laatst bekende cover dateert uit 2017 en werd, overigens vrijwel onherkenbaar, opgenomen door het trio Tardo Hammer, met een schitterend 'slappende' baspartij van bassist Lee Hudson.
Frank Sinatra's versie, 1964
Tegen 1964 was mijn muzikale smaak gevormd en voor de eeuwigheid vastgelegd. Ik leverde me met hart en ziel uit aan de beatmuziek met veel drumwerk, elektrische gitaren en knappe jongens met lange haren. In dat jaar kwam de versie van Frank Sinatra op de markt; die werd tot mijn grote ergernis zeer frequent gedraaid. Die swing ... dat gladde ... dat orkest ... nee! Maar ouders vonden het prachtig! Dat gaf veel stof tot vurige gesprekken die voornamelijk onder het avondeten gevoerd werden.
Spooky and Sue, 1974
Olie op mijn ouders' golven was de versie van Spooky en Sue uit 1974.
In 1974 kwam er een nieuwe versie van het liedje, gezongen door het gelegenheidsduo Spooky and Sue. Op de plaat hoorde je de stem van soulzanger Big John Russell samen met de Britse Sue Chaloner, die net in ons land was komen wonen. Toen het nummer een succes bleek en er optredens kwamen, stak Mevrouw Russell daar een stokje voor. Ze was hondsjaloers op Sue Chaloner met haar fragiele figuurtje en haar uitdagende ogen. Dus voor de optredens werd Iwan Groeneveld, de knappe zanger van The Swinging Soul Machine, gecharterd.
Dat is geen dansen, vond mijn vader steeds geërgerd; het lijkt wel een soepstengel in de wind! Zijn hart lag bij de swingende versie van Sinatra; van de Beat moest hij nou eenmaal niets hebben! Generatieconflict!
Het zat overigens niet mee met de carrière van Groeneveld. De enige echte hit van zijn band The Swinging Soul Machine was het instrumentaaltje Spooky's day off. Op de plaatopname van Swinging on a star was zijn stem uiteraard niet te horen. Op het nummer Windsurfing van groep The Surfers is zijn stem ook al niet te horen. Maar hij werd ook hier weer ingehuurd voor het verzorgen van de live-optredens.
Sue Chaloner was in 1969 met de cast van Hair meegekomen naar Nederland. Na het Swinging on a star avontuur zette haar zangcarrière voort met haar eigen groep Soul Train; haar slanke figuurtje was ze inmiddels wel kwijtgeraakt. Ze overleed op 71-jarige leeftijd begin april 2024.
Annemarie Broek